Χωριό Αψιού
Χωριό Αψιού
Αποστάσεις
-
Αεροδρόμιο Λάρνακας – 77,6 χλμ.
-
Αεροδρόμιο Πάφου – 78,4 χλμ.
Αποστάσεις
- Αεροδρόμιο Λάρνακας – 77,6 χλμ.
- Αεροδρόμιο Πάφου – 78,4 χλμ.
Περίπου είκοσι χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Λεμεσού, σε υψόμετρο 410 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, βρίσκεται η Άψιου. Στους πρόποδες του χωριού ρέει ο ποταμός Γαρύλλης. Οι κήποι που το περιβάλλουν, με τους αμπελώνες να συνυπάρχουν με ελαιόδεντρα και χαρουπιές, καθώς και το δάσος στα βορειοανατολικά, συνθέτουν ένα μοναδικό και γραφικό τοπίο.
Η Άψιου συνδέεται οδικά με τον κύριο δρόμο Λεμεσού – Καλού Χωριού στα δυτικά, με τη Λουβαρά στα βόρεια, με τη Φασούλα στα νότια και με τη Μαθικολώνη στα νοτιοανατολικά. Προς τα ανατολικά, ο δρόμος συνεχίζει μέχρι τη Μονή Αμιρού.
Ο πληθυσμός της κοινότητας παρουσίασε πολλές διακυμάνσεις στη μακρόχρονη ιστορία της. Το 1881 οι κάτοικοι της Άψιου ήταν 183, αυξήθηκαν σε 262 το 1921, μειώθηκαν σε 244 το 1931, αυξήθηκαν ξανά σε 304 το 1973 και στη συνέχεια μειώθηκαν σε 212 το 1982. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της Άψιου ανερχόταν σε 230 κατοίκους.
Η Άψιου ήταν ένα από τα χωριά της «Grande Commandarie» και αναφέρεται από τον Masse Latri ως Apsiu και Apsius. Ο Gunnis αναφέρει την Εκκλησία της Παναγίας, η οποία χτίστηκε το 1740, καθώς και τη γνωστή Μονή Αμιρού.


Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με την ονομασία του χωριού. Μία ερμηνεία, αυτή του Νεάρχου Κληρίδη, αναφέρει ότι το χωριό πήρε το όνομά του από τους πρώτους μεταλλωρύχους που εργάστηκαν στην περιοχή. Οι μεταλλωρύχοι αυτοί προέρχονταν από τη Νάξο και ονομάζονταν «Ναξιώτες», «Αξιώτες», «Αψιώτες», «Άψιου». Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι αρκετοί κάτοικοι της Απεσιάς μετακινήθηκαν στην περιοχή και από εκεί προήλθε η ονομασία «Απεσιά», «Απεσιού», «Άψιου».
Το σχολείο βρίσκεται στην κορυφή του λόφου, ανάμεσα στις δύο συνοικίες του χωριού — την Άνω και την Κάτω Άψιου. Παλαιότερα, ο λόφος ήταν ψηλότερος και πιο επιβλητικός. Εκεί χτίστηκε το παλιό σχολείο, ένα επιβλητικό κτίσμα που ανεγέρθηκε το 1905 από τον Θωμά Παπαδόπουλο. Δυστυχώς, το κτίριο αυτό κατεδαφίστηκε, ο λόφος χαμηλώθηκε και διαπλατύνθηκε για να ανεγερθεί το νέο σχολείο.
Από τη νότια πλευρά του σχολείου διακρίνεται το «Οινοποιείο». Παλαιότερα, η επεξεργασία των σταφυλιών για την παραγωγή της Κουμανδαρίας γινόταν επιτόπου. Για δεκαπέντε ημέρες, η αυλή, τα αλώνια και τα γύρω χωράφια μετατρέπονταν σε έναν μεγάλο χώρο αποξήρανσης, όπου απλώνονταν τα σταφύλια για να λιαστούν. Πολλά σχολεία διοργάνωναν εκδρομές για να παρακολουθήσουν από κοντά τη διαδικασία παραγωγής της Κουμανδαρίας. Σήμερα, το εργοστάσιο παραμένει κλειστό και σιωπηλό, με την ελπίδα ότι κάποτε θα επαναλειτουργήσει.
Στην περιοχή του χωριού λειτούργησαν στο παρελθόν αρκετά μεταλλεία και λατομεία. Το μεταλλείο σιδηροπυρίτη λειτούργησε από το 1934 έως το 1954, ενώ το μεταλλείο χαλκοπυρίτη είναι παλαιότερο. Υπήρχε επίσης λατομείο από το οποίο εξορυσσόταν χώμα για την κατασκευή κεραμιδιών και τούβλων, καθώς και άλλο λατομείο για την παραγωγή πιάτων και άλλων σκευών. Από το 1940 έως το 1965, σχεδόν ολόκληρο το χωριό εργαζόταν στο «χώμα». Σήμερα, καμία από αυτές τις δραστηριότητες δεν λειτουργεί. Το μόνο που απομένει είναι η αναδάσωση και η αποκατάσταση του τοπίου.
Πριν την εμφάνιση των σύγχρονων ελαιοτριβείων, υπήρχαν δύο ελαιομύλοι και ένας μυλόλιθος στην αυλή του Αγίου Επιφανίου, καθώς και μέρος του πιεστηρίου στο ελαιοτριβείο της Παναγίας.
Ένα μοναδικό φυσικό φαινόμενο που παρατηρείται στην περιοχή της Άψιου είναι η μεγάλη ποικιλία τύπων πετρωμάτων που συναντώνται εδώ. Λόγω της ιδιαιτερότητας του εδάφους, πολλοί επιστήμονες δείχνουν έντονο γεωλογικό ενδιαφέρον και επισκέπτονται την περιοχή για τη μελέτη των πετρωμάτων.



Χωριό Αψιού
Για να μάθετε περισσότερα για την ιστορία, τις παραδόσεις και τα αξιοθέατα του χωριού, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα.